

Ayla, savaş ve dram türünde etkileyici bir film olmuş. İzlerken duygusal anlar yaşayabilirsiniz. Ancak, son yarım saatin biraz gereksiz yere uzatıldığını düşünüyorum. Bunun dışında, gerçekten başarılı bir yapım. Warner Bros'un katkıları, özellikle savaş sahnelerinde kendini gösteriyor.


- Lütfen ateş etmeyin, ben Polonyalıyım. + O halde neden Alman paltosu giymişsin? - Üşüyorum.


Lisede psikoloji dersinde, sınıf arkadaşlarımın "Hocam, bu da ne böyle?!" tepkileri eşliğinde, ciddiyetten uzak bir şekilde izlediğim bu film, benim için de çifte bir eziyet olmuştu. Belki daha olgun bir yaşta izleseydim, film hakkında farklı bir değerlendirme yapabilirdim. Ancak objektif bir bakış açısıyla söyleyebilirim ki, öğretmen karakterini canlandıran aktris gerçekten mükemmel bir performans sergiliyordu.


Yahudilerle ilgili bir savunma yapma niyetinde değilim, ancak dünya üzerindeki birçok kötülüğün kaynağı olduklarını düşünsem de, 2. Dünya Savaşı üzerine yapılan bu kadar kaliteli filmlerde neyin propaganda olarak görüldüğünü anlamakta zorlanıyorum. Almanya ve Nasyonal Sosyalistlerin kabul ettikleri işkenceleri bizim reddetmemiz mantıklı değil. Filmdeki kötülüklerin hiçbiri masum bir insanın başına gelmemeli. Film hakkında konuşacak olursak, dram ağırlıklı ve sessiz sahneleri oldukça fazla. Başarısı zaten tartışılmaz, ancak fazla dram ve durağan sahnelerden hoşlanmayanlar için biraz sıkıcı olabilir. Adrien Brody'nin performansı ise gerçekten takdire şayan.


Bu yılın en dikkat çeken filmlerinden biri, izleyicilere gerçek bir hayat dersi sunuyor. Azim ve hırsın sınırlarını zorlayan, umudunu kaybetmemek için verilen mücadeleyi gözler önüne seren bu yapım, hayatın insana ne denli ağır darbeler vurabileceğini de etkileyici bir şekilde anlatıyor. Jenny karakteri her ne kadar izleyicide olumsuz duygular uyandırsa da, filmin gerçekçiliği açısından bu durumun kaçınılmaz olduğu açıkça görülüyor. Koşu sahnesinde "yoruldum" diyerek konuyu kapatması ise unutulmaz bir an olarak hafızalara kazınıyor.


Başlangıçta sıkıcı olacağını düşündüğüm bir filmdi, ancak izledikçe beni içine çekti. İzlediğim en etkileyici senaryolardan birine sahipti. "Hayat bir kutu çikolata gibidir; içinden ne çıkacağını asla bilemezsin..." Bu film hakkında fazla söze gerek yok. Henüz izlemediyseniz, listenizin başına ekleyin.